Diagnoza mutyzmu wybiórczego u dzieci i młodzieży

Jak wygląda diagnoza?

Proces obejmuje szczegółowy wywiad z rodzicami, analizę funkcjonowania dziecka w różnych środowiskach oraz obserwację w warunkach możliwie bezpiecznych i przewidywalnych.

Zbieramy informacje o tym, w jakich sytuacjach dziecko mówi swobodnie, w jakich komunikuje się niewerbalnie, a w jakich całkowicie milknie. Ważne są także dane z przedszkola lub szkoły.

• wywiad z rodzicami lub opiekunami,
• informacje ze środowiska przedszkolnego lub szkolnego,
• obserwacja zachowania i sposobu komunikowania się,
• ocena poziomu lęku i reakcji w sytuacjach społecznych,
• analiza rozwoju mowy i języka,
• diagnoza różnicowa.

Diagnoza różnicowa – dlaczego jest tak ważna?

Milczenie dziecka może mieć różne przyczyny, dlatego kluczowym elementem procesu jest odróżnienie mutyzmu wybiórczego od innych trudności o podobnym obrazie zewnętrznym. Diagnoza różnicowa pozwala uniknąć błędnych wniosków i dobrać właściwą formę pomocy.

• nieśmiałość i cechy temperamentu,
• lęk społeczny,
• zaburzenia mowy i języka,
• ogólne trudności komunikacyjne,
• spektrum autyzmu,
• inne zaburzenia lękowe,
• sytuacje urazowe oraz czynniki środowiskowe (zmiana placówki, przeprowadzka, doświadczenia trudne dla dziecka).

Co dostajesz po diagnozie?

• omówienie wyników i pełnego obrazu funkcjonowania dziecka,
• pisemną opinię psychologiczną,
• wnioski diagnostyczne wraz z uzasadnieniem,
• zalecenia terapeutyczne,
• wskazówki do pracy w domu,
• wskazówki dla przedszkola lub szkoły,
• propozycję dalszych kroków oraz form wsparcia.

Dla kogo jest diagnoza?

• dzieci, które mówią w domu, a milczą w przedszkolu lub szkole,
• dzieci unikających kontaktu wzrokowego i rozmowy z osobami spoza rodziny,
• dzieci komunikujących się gestem, szeptem lub wyłącznie przez rodzica,
• dzieci reagujących silnym napięciem w sytuacjach wymagających mówienia,
• nastolatków doświadczających nasilonego lęku w kontaktach społecznych.