Diagnoza integracji sensorycznej (SI)

Dla kogo?

• dzieci nadwrażliwych na dźwięki, światło, dotyk, metki, zapachy lub smaki,
• dzieci poszukujących intensywnych bodźców — biegających, skaczących, zderzających się z otoczeniem,
• dzieci z obniżoną lub nadmierną aktywnością ruchową,
• dzieci z trudnościami w utrzymaniu równowagi i koordynacji,
• dzieci unikających huśtania, wspinania lub zabaw ruchowych,
• dzieci z trudnościami w koncentracji i szybkim męczeniem się,
• dzieci z opóźnionym rozwojem motoryki małej i dużej,
• dzieci z trudnościami w samoobsłudze (ubieranie, jedzenie, mycie).

Jak wygląda diagnoza?

Diagnoza obejmuje zwykle dwa lub trzy spotkania. Rozpoczyna się od wywiadu z rodzicem oraz kwestionariuszy dotyczących rozwoju i codziennych zachowań dziecka.

Następnie terapeuta prowadzi obserwację kliniczną i próby zadaniowe w sali terapeutycznej, w formie zabawy ruchowej dostosowanej do wieku dziecka.

Co ocenia terapeuta SI?

• przetwarzanie bodźców przedsionkowych (równowaga, ruch),
• przetwarzanie bodźców proprioceptywnych (czucie głębokie),
• przetwarzanie bodźców dotykowych,
• napięcie mięśniowe i stabilizację postawy,
• koordynację wzrokowo-ruchową i obustronną,
• planowanie motoryczne (praksję),
• reakcje równoważne i orientację w przestrzeni,
• poziom pobudzenia oraz sposób regulacji.

Co obejmuje diagnoza?

• wywiad rozwojowy,
• kwestionariusze sensomotoryczne,
• obserwację kliniczną i próby zadaniowe,
• testy dostosowane do wieku dziecka,
• omówienie wyników z rodzicem,
• pisemną opinię z wnioskami,
• program terapii oraz zalecenia do pracy w domu.

Dlaczego warto?

Zrozumienie profilu sensorycznego dziecka pozwala wyjaśnić wiele zachowań, które z zewnątrz bywają odbierane jako niegrzeczność, nadruchliwość lub brak chęci. Odpowiednio dobrana terapia i dieta sensoryczna poprawiają komfort dziecka, jego samodzielność oraz gotowość do nauki.